Figma'nın 2026'da tanıttığı code layers, tasarım tuvalinde kodla farklı yönleri yan yana denemeyi sağlıyor. Bir katmanı mevcut çerçeveden oluşturmak veya yerel klasör ve depo içeriğiyle başlatmak mümkün. Bu yaklaşım, 'tasarım bitti, şimdi geliştirme başlasın' cümlesini biraz eski moda gösterebilir.
Çalışan bir örnek, statik maketin sakladığı soruları erkenden ortaya çıkarır. Uzun başlık taşar mı, klavye ile menüye girilir mi, boş durum nasıl hissedilir? Bu soruları prototipte görmek, üretim sırasında sürpriz yaşama ihtimalini azaltır. Fakat çalışan bir örnek, otomatik olarak güvenli ve erişilebilir ürün anlamına gelmez.
Tasarımcı ile geliştiricinin aynı yüzeyde tartışabilmesi değerli. Bir tasarım kararının görünümü kadar davranışını da göstermek ortak dili güçlendirir. Öte yandan birkaç güzel ekranı çoğaltıp her gerçek durum için yeterli sanmak kolaydır. Hata, yüklenme, yavaş ağ ve küçük ekranlar toplantı daveti beklemez.
Pratik başlangıç, tek bir kritik akışı seçmek: örneğin ödeme formu. Tasarım, kod ve içerik ekipleri bu akışta beş gerçek durumu birlikte incelesin. Sonra sonuçları tasarım sistemine taşısın. Böylece tuvaldeki deney yalnızca bir demo olarak kalmaz, ürüne de katkı verir.
Kod ile tasarımın birbirine yaklaşması yaratıcı kararların hızını artırabilir. Kaliteyi belirleyen yine doğru soruları kimin sorduğudur. Tuval artık daha güçlü; doğru ölçüleri almadan duvarı yıkmak hâlâ iyi fikir değil.